Γενικός Ιατρός

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΝ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ – ΙΑΤΡΩΝ, ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΕΚ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ*

 Αρχ. Δ. ΣΑΠΙΚΑΣ

Ν. Νικηφορίδη 38 – 40. Βύρωνας – Τ.Κ. 16231 τηλ. 76.45.781 Κιν. 6977-28-57-66 e-mail: Sapikas@otenet.gr

Είναι γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι που δεν σεβάστηκαν το σώμα τους, σαν έμψυχο ναό του Θεού, είχαν σοβαρά προβλήματα υγείας. Η υγεία συμβαδίζει συνήθως με την αγνότητα.

Έτσι η Πρόνοια του Θεού «έδωκεν ιατρούς» κατά το ιερό κείμενο της Σοφίας Σειράχ, για την θεραπεία των ψυχών και των σωμάτων, των ασθενών.

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι ο ΠΡΩΤΟΣ ΙΑΤΡΟΣ.

Οι ιατροί ερευνούν και προσπαθούν να κατανοήσουν τις πτυχές και μυστικές άγνωστες λειτουργίες του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Η πνευματική μας μητέρα, η Εκκλησία, εύχεται για την υγεία όλων των πνευματικών της παιδιών.

Το ανθρώπινο σώμα πρόκειται να αφθαρτοποιηθεί στην αιωνιότητα.

Η υγεία του ασθενούς σώματος είναι αποκατάσταση της εικόνας του Θεού.

Γι αυτό, το λειτούργημα του ιατρού απαιτεί ταπείνωση και φωτισμό Θεού στον ιατρό.

Μέσα στο απέραντο λειμωνάρι της Ορθοδόξου πίστεως, στην Ουράνια στρατιά των Αγίων και των Μαρτύρων της Ορθοδοξίας, υπήρξαν ’γιοι, που στην ζωή τους επάνω στην γη, ασχολήθηκαν με ιατρικές σπουδές, μέσα στις δυνατότητες της εποχής τους και μπόρεσαν να εξασκήσουν την επιστήμη τους, με τρόπο απόλυτα αλτρουιστικό και χριστιανικό, αισθανόμενοι εσωτερική ικανοποίηση και το τι έλεγε η συνείδησή τους.

Οι περισσότεροι εξασκούσαν την Ιατρική, χωρίς καμιά χρηματική αμοιβή. Ήταν ανάργυροι, ενεργούσαν αφιλοκερδώς.

Αν και οι πηγές αναφέρουν ότι ο πρώτος κληρικός-ιατρός ήταν ο άγιος Λουκάς, ο Ευαγγελιστής, προφορική παράδοση τον φέρει να κατάγεται από Έλληνες προγόνους, από κάποια περιοχή της Πελοποννήσου. Ο ’γιος έζησε το 42 μ.Χ., πολύ προ του Βυζαντίου, αλλά αναφερόμεθα σ αυτόν, δια την πιο πάνω πληροφορία της Ι. Παραδόσεως (Γερ. Θεοφυλάκτου (Παγκάλου) του 19ου αιώνα).

Στους πρώτους χρόνους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, κληρικό-ιατρό έχουμε τον Μέγα Βασίλειο, Αρχιεπίσκοπο Καππαδοκίας.

Σπούδασε Φιλοσοφία και Ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, και ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την άσκηση της Ιατρικής. Παρά το βραχύβιο της ζωής του, έκτισε την γνωστή «Βασιλειάδα», που περιποιείτο τους λεπρούς μόνος του (368 μ.Χ.).

Κυρίως ήταν, όπως και σήμερα, πολλοί χριστιανοί ρωτούσαν, εάν έπρεπε να μεταχειρίζονται την Ιατρική, τους εξηγεί στην «Εξαήμερό» του (ερώτ. 55), ότι η Ιατρική Επιστήμη είναι από το Θεό και συναυτίζεται απόλυτα με το λειτούργημα του κληρικού.

Ο Μ. Βασίλειος επέμενε ότι πρέπει να υπάρχει διαπροσωπική σχέση, μεταξύ ιατρού και ασθενούς. Μόνο όταν ο ιατρός πλησιάσει ψυχικά τον ασθενή και τον καταλάβει, τότε σίγουρα μπορεί να τον θεραπεύσει και σωματικά.

Αρκετά νέος, όταν σπούδασε στην Αθήνα, είχε επισκεφθεί πολλά μέρη της Πελοποννήσου και κυρίως την Κόρινθο, που είχε κηρύξει και δράσει ο Απόστολος Παύλος.

Αν και πέθανε μόλις 49 ετών, επιτέλεσε σπουδαίο έργο για τους ασθενείς, δείχνοντας ότι δεν επιτρέπεται να περιφρονείται η εικόνα του Θεού, ο άνθρωπος.

Τον 4ο μ.Χ. αιώνα, λαμπρό παράδειγμα κληρικού – ιατρού αποτελεί και το πρόσωπο του Αγίου Βλασίου (316 μ.Χ.).

Αρχές της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και οι διωγμοί του αυτοκράτορα Λικίνιου, συνεχίζονται, σ ολόκληρο το Ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος.

Ο ’γιος Βλάσιος, Επίσκοπος Σεβαστείας Μ. Ασίας, συλλαμβάνεται και οδηγείται προς το μαρτύριο, δι αποκεφαλισμού.

’σκησε την Ιατρική επιστήμη και θεράπευσε πολλούς ασθενείς.

Κατά μία παράδοση, οι γονείς του Αγίου Βλασίου είχαν την καταγωγή τους, από την περιοχή Ωλένης της Πελοποννήσου.

Έτσι ο ’γιος Βλάσιος απέδειξε ότι η Επιστήμη και η πίστη στον Θεό και την Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι απόλυτα συμβιβάσιμες και δεν αποκλίνουν η μία από την άλλη.

Στην μεταγενέστερη Βυζαντινή εποχή ιατρός – κληρικός υπήρξε ο Καισάριος, αδελφός του Γρηγορίου του Θεολόγου.

Στην Αλεξάνδρεια σπούδασε την Ιατρική επιστήμη και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, με αυτοκράτορα τον γιό του Μεγάλου Κωνσταντίνου, τον Κωνστάντιο τον Β΄, που τον εξετίμησε ιδιαίτερα, σαν επιστήμονα – γιατρό.

Δυστυχώς το 361 μ.Χ. ανέβηκε στον θρόνο του Βυζαντίου ο Διοκλητιανός, ειδωλολάτρης.

Έδωσε εντολή για το χτίσιμο πολλών Αρχιτεκτονικών ειδωλολατρικών ναών, στην Μακεδονία, Ήπειρο και Πελοπόννησο.

Φαίνεται, δυστυχώς, ότι το πνεύμα του Ιουλιανού, που παρέδωσε όλη την εκπαίδευση στους εθνικούς και μη χριστιανικούς, διέπει και τους περισσότερους επιστήμονες σήμερα, που υποστηρίζουν ότι οι κληρικοί – ιατροί είναι κάτι το ασυμβίβαστο.

Καταδίωξε, λοιπόν, τον Καισάριο, αλλά μετά τον θάνατό του (363 μ.Χ.) ο ’γιος αποκαταστάθηκε από τον νέο αυτοκράτορα Ιοβιανό και τον διάδοχό του Ουάλη.

Διορίστηκε υπεύθυνος των χρημάτων στην Νίκαια (364 μ.Χ.) και πέθανε από βαρειά ασθένεια το 369 μ.Χ.

’λλος ιατρός – ’γιος είναι ο Παυσίκακος Επίσκοπος, που έζησε στην εποχή του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Μαυρίκιου (τέλη 6ου αιώνα).

Οι γονείς του είχαν εγκατασταθεί στην Απαμεία της Βιθυνίας, από την περιοχή της Τριφυλλίας, και ήσαν χριστιανοί.

Ο ’γιος ήταν διαπρεπής ιατρός και λαμπρός χριστιανός.

Θεράπευε ακόμα και παιδιά με ανωμαλίες που είχαν από την γέννησή τους.

Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, εκτιμώντας τις αρετές του, τον κατέστησε Επίσκοπο Συνάδων.

Με τις ιατρικές του γνώσεις θεραπεύει και τον Αυτοκράτορα Μαυρίκιο, από βέβαιο θάνατο.

Ο τελευταίος ιατρός – κληρικός που υπήρξε, πολύ μεταγενέστερα βέβαια, ο Διονύσιος Πύρρος, ο Θετταλός, Αρχιμανδρίτης ιατροφιλόσοφος, που έδρασε στα μέσα του περασμένου αιώνα, στην περιοχή της Θεσσαλίας και της Πελοποννήσου, ήταν σπουδαίος ιατρός και ανιδιοτελής κληρικός.

Οι Βυζαντινοί ’γιοι κληρικοί – ιατροί υπήρξαν διάσημοι.

Η Πελοπόννησος στους Βυζαντινούς και Μεταβυζαντινούς χρόνους προσέφερε ελάχιστους κληρικούς – ιατρούς.

Όσους και να προσθέσει ή αφαιρέσει κανείς, από την παρούσα διαγραμματική εισήγηση, σ ένα τόσο σημαντικό Διεθνές Επιστημονικό Βυζαντινό Συνέδριο, δεν θα μπορέσει σε 15 λεπτά να δώσει το τεράστιο και αμέτρητο εύρος των προσωπικοτήτων των κληρικών που ασχολήθηκαν με την Ιατρική επιστήμη. Το αναμφισβήτητο συμπέρασμα, που βγαίνει αβίαστα είναι σημαντικό και συγκλονιστικό:

Ποτέ και σε καμιά περίπτωση, από τους πρώτους χριστιανικούς αγώνες μέχρι και τους Βυζαντινούς και Μεταβυζαντινούς χρόνους και μέχρι σήμερα, δεν κατόρθωσε κανείς ν αποδείξει την διάσταση μεταξύ Ιατρικής επιστήμης και Ιερωσύνης.

Αντίθετα υπήρξαν σ όλους τους αιώνες πολυάριθμοι επιστήμονες, που ενώ είχαν τρομερή επιστημονική κατάρτιση, πίστευαν ακράδαντα στον Θεό.

Τέτοιοι ήσαν ο Νεύτων, ο Λάϊμπνιτς, ο Αμπέρ, ο Παστέρ, ο Πόλλαντ, ο Γρασσέ, ο Ντεσσάουερ, ο Λούντβιχ, ο Σμίθ, ο Τζέντα και σήμερα οι καθηγητές της Ιατρικής Γ. Δαϊκος, Π. Μπάλλας, Β. Κέκης, Κ. Δημόπουλος, Ν. Γολλεμάτης, Κ. Κονταξόπουλος, κ.λ.π. σπουδαίοι σύγχρονοι ιατροί.

Ευχαριστώ τον Πρόεδρο της Οργανωτικής Επιτροπής καθ. κ. Σπύρο Τρωιάνο που μου έκανε την τιμή να με περιλάβει στους ομιλητές του Συνεδρίου, τον εκλεκτό και αγαπητό συνεργάτη μου καθ. Α. Θ. Νεζερίτη, διοργανωτή του Συνεδρίου.

Τέλος ευχαριστώ και τους χρήστες του διαδικτύου, που διαθέσατε τον χρόνο σας να μελετήσετε την παρούσα και τις άλλες τέσσερις εργασίες της προσωπικής μου σελίδας.

ΑΝΑΛΕΚΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΩΝ

ORTHODOX CHRISTIAN THEOLOGY AND MEDICAL SCIENCE

Powered by Art Internet Design

Share on Facebook